Unha vida e os seus desvíos

Raras veces sabemos, no momento de elixir, que aquela decisión nos estaba cambiando. Só logo, mirando atrás, comprendemos o que xa non pode ser doutro xeito.

A ocasión que non se nomea

Hai decisións que se toman con ruído: firmámolas, anunciámolas, pesámollas durante semanas. Esas, polo xeral, son as que menos nos transforman, porque xa levaban dentro a resposta antes de formalizala. As que de verdade cambian unha vida adoitan ser as máis pequenas, as que se toman sen decatarse de que son decisións. Unha porta que se elixe, unha conversa que se evita, un camiño que se toma por simple costume.

Pensei moito nunha desa clase. Un día, facendo algo perfectamente ordinario, xirei por unha rúa que non era a habitual. Non houbo razón, ou houbo unha razón tan pequena que xa non a lembro. E nesa rúa, sen ir buscalo, atopei algo que, anos despois, segue sendo importante. Se non xirase alí, hoxe sería outra persoa. E cando tentei explicar de onde veu todo, só puiden sinalar esa esquina anónima.

O peso que non se ve

O curioso das decisións é que, no momento, parecen leves. Sempre hai unha voz que di: "isto non é para tanto". E esa voz, que parece prudente, é ás veces a máis mentirosa de todas. Porque non é prudencia, senón medo disfrazado de sensatez. A verdade é que as decisións leves adoitan ser as máis densas: levan dentro toda unha vida que aínda non se sabe que vai ser.

Hai quen decide por evitar, e hai quen decide por buscar. Os primeiros, sen sabelo, van construíndo a vida a partir do que rexeitan. Os segundos, a partir do que elixen. Non hai un xeito mellor có outro: as dúas formas deixan pegada. Pero é bo, de cando en vez, mirar atrás e preguntarse cal foi a parte de evitar e cal foi a parte de buscar. Ás veces, nese reconto, aparece unha verdade que naquela época non tiña nome.

O que xa non pode ser doutro xeito

Hai unha frase que me acompaña: o que xa non pode ser doutro xeito. Escribeunaa, creo, alguén que mirara atrás con serenidade. Non é resignación, senón outra cousa máis difícil: aceptar que a vida, cos seus desvíos, escolleu unha forma, e que esa forma, por imperfecta que sexa, é xa a nosa forma.

Mirando atrás, comprendo que as decisións non se toman soas: tómanse dentro dunha historia que xa viña sendo. Cada xiro, cada desvío, ten sentido só porque vén despois doutro. E se esa orde se alterase, alteraríase tamén quen somos. Por iso, escribir sobre as decisións non é querer cambialas: é darlles, ao fin, o lugar que lles corresponde nunha vida que, sen elas, non sería nada.